ROZDZIAŁ 4
Obudziło mnie
słońce wpadające przez nie zasłonięte okno. Znowu zasnęłam w salonie. Jak ja to
robię, że nie mogę iść normalnie do łóżka tylko muszę położyć się na kanapie
przed telewizorem, który i tak jest wyciszony? Ehh… Wstałam z kanapy i z
wielkim bólem poruszyłam głową. O nie znowu musiałam źle spać. Głupia kanapa,
głupia ja… Nie ważne. Poszłam do pokoju i naszykowałam sobie ubrania. Była
nawet całkiem ładna pogoda co mnie zdziwiło, bo przecież w Londynie rzadko się
to zdarza. Poszłam do toalety i wzięłam prysznic. Po wyjściu z kabiny ubrałam
się i delikatnie pomalowałam. Wyszłam z łazienki. No nie znowu mi telefon
dzwoni. I znowu nie wiem gdzie on jest…
-Halo?
-Anabell
proszę cię porozmawiaj ze mną.
-Carlos
prosiłam cię żebyś więcej do mnie nie dzwonił! Nie mam na razie ochoty na
rozmowę z tobą. Może kiedyś, jak zmądrzejesz i zrozumiesz co zrobiłeś źle.-
powiedziałam w miarę spokojnie do słuchawki. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi.
Podeszłam do niech i je otworzyłam. To co zobaczyłam mnie zaskoczyło i
przestraszyło. Za drzwiami stał Carlos.
-Jak mnie
znalazłeś?
-Sprawdziłem
w laptopie.- odpowiedział zły Carlos –Dlaczego mnie zostawiłaś? Dlaczego
uciekłaś? Mogłaś powiedzieć co robię źle, robiłbym to lepiej!
-I ty jeszcze
się pytasz co zrobiłeś źle?! A to, że codziennie przez ciebie płakałam i
prosiłam żebyś przestał mnie bić, nie jest dla ciebie argumentem?!- wydarłam
się na niego.
-Nie krzycz
na mnie!- powiedział, a raczej wykrzyczał i mocno złapał mnie za nadgarstki
tak, że nie mogłam się ruszyć. Zaczęłam się szarpać i krzyczałam żeby mnie
puścił, ale on mnie nie słuchał. Zresztą jak zawsze. I gdzie są moi sąsiedzi
kiedy są potrzebni?
-Puść mnie
słyszysz?! Zostaw mnie! Mógłbyś chociaż raz mnie posłuchać?!- krzyczałam ale
Carlos nadal trzymał moje ręce i wyglądało na to, że nie zamierzał puścić.
-Proszę
Carlos puść mnie.- powiedziałam na ostatkach sił i zaczęłam płakać.
-Cicho! Masz
nie płakać słyszysz?! Uspokój się!- zaczął na mnie krzyczeć, ale ja nie mogłam
opanować płaczu. Moje serce krwawiło i to przez niego. Zobaczyłam jego rękę, a
zaraz potem poczułam mocny ból na policzku. Czułam jak miejsce po uderzeniu
zaczyna piec, a policzek staje się czerwony. Zaczęłam piszczeć, krzyczeć i
drzeć się jak najgłośniej tylko mogłam, ale poczułam tylko następne uderzenie w
policzek. Już prawie nic nie widziałam przez łzy. Nagle usłyszałam głośne
trzaśnięcie drzwi gdzieś nad nami i śmiechy moich sąsiadów. Zaczęłam krzyczeć
żeby ktoś mi pomógł. Momentalnie śmiechy ustały i za chwilę mogłam już usłyszeć
głośne krzyki w stronę Carlosa.
-Zostaw ją!
-Zostaw ją
słyszysz!!?
-Człowieku
czy ty jesteś normalny?!- nie wiedziałam do którego z chłopaków należy który
głos. Po prostu się zagubiłam. Zagubiłam się w otaczającym mnie świecie.
-Anabell
teraz pójdziesz się grzecznie spakować i nie chcę słyszeć słowa sprzeciwu!-
krzyknął Carlos i zaraz się roześmiał. Nie mogłam się poruszyć, chociaż czuła,
że Carlos mnie puścił. Już odwracałam się w stronę drzwi żeby się spakować,
ale… przecież nie mogę się poddać!
-Nie nigdzie
z tobą nie idę, rozumiesz! Nawet nie zamierzam ruszyć się z tego miejsca! I nie
masz prawa mnie do niczego zmuszać! I jestem ciekawa dlaczego dopiero wczoraj
zaczęło cię interesować dlaczego odeszłam. Skończyła się wódka? Wróciłeś z
imprezy u kolegów? A może przestraszyłeś się, że pójdę na policję?- spytałam z
kpiną w głosie. I to co zrobiłam nie skończyło się dla mnie dobrze. Widziałam
jak Carlos do mnie podchodzi, słyszałam krzyki chłopaków, potem ból i ciemność
przed oczami.
~~*~~
Byłam słaba.
Bardzo słaba. Gdzie tak naprawdę teraz byłam? Mam nadzieję, że nie z Carlosem.
Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam biel ścian. No świetnie szpital. Czujecie
ten sarkazm? Ale przynajmniej miałam pewność, że Carlosa tu nie ma. On nigdy nie przywiózłby mnie do szpitala,
nawet gdybym miała wykrwawić się na śmierć. Ale jak nie Carlos, to kto mnie tu
przywiózł? Delikatnie poruszyłam głową żeby sprawdzić czy przypadkiem nie ma
nikogo w mojej sali. Ymm… po prawej stronie są drzwi, na przeciwko mnie
łazienka, a z lewej strony na pięciu krzesłach spało całe One Direction. Serio?
1D? W mojej sali w szpitalu? Martwią się o mnie? W sumie to uratowali mnie
przed Carlosem, inaczej byłabym teraz w jakimś bliżej nieokreślonym miejscu,
najprawdopodobniej siedziałabym, a raczej byłabym związana na tylnym siedzeniu
samochodu Carlosa, który wywiózłby mnie gdzieś gdzie nikomu nie mogłabym
zaufać. A wracając do miejsca gdzie jestem naprawdę, wypadałoby wezwać lekarza
prawda? Przynajmniej tak robią na filmach. Wcisnęłam czerwony guzik na pilocie
przy moim łóżku, a po chwili przyszedł lekarz który wypytywał mnie o różne
rzeczy i zrobił różnorodne badania. Lekarz w końcu wyszedł a ja zobaczyłam, że
chłopaki nadal śpią. Oni są dziwni. Lekarz zrobił naprawdę dużo hałasu, a oni
się nawet nie poruszyli. Wyglądali tak słodko jak spali, ich włosy były w
nieładzie a buzie uśmiechnięte… ale stop o czym ja myślę? Chyba powinnam
obudzić chociaż jednego z nich i podziękować. A potem powiedzieć, że sobie
poradzę, że jeśli chcą to się wyprowadzę, a oni mogą iść do domu i położyć się
spać w wygodnych łóżkach, bo nie sądzę żeby te krzesła były jakieś nadzwyczaj
miękkie. Nagle głowa blondyna opadła prosto na moje nogi. Na początku chciałam
go obudzić, ale potem popatrzyłam na jego twarz i po prostu odpłynęłam,
wyglądał tak słodko jak spał. Szczególnie na moich kolanach. Nie miałam już
odwagi ich zbudzić. Po prostu bałam się, że pójdą do domu (czego wcześniej
chciałam), zostawią mnie tu samą, karzą się wyprowadzić bo sprawiam za dużo
problemów i więcej nie będę miała okazji popatrzeć na nich kiedy śpią. Wiem
jestem dziwna, ale taką mam już naturę. Setki myśli przewijało się przez moją
głowę. Byłam lekko osłabiona, więc po kilku minutach patrzenia się na nich i
myślenia co by było gdybym nie uciekła wcześniej od Carlosa, zasnęłam, tak po
prostu, bez zbędnego zadręczania się jak to robiłam zawsze.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Tym razem powracam z nowym rozdziałem szybciej niż zawsze. Ale w sumie zmotywowała mnie do tego Zuza ( http://czarniny.blogspot.com/ ) która w połowie dała mi pomysł na ten rozdział, a ja dzięki niej w końcu wiem co pisać w następnych rozdziałach. Dzięki Zuza!
A no i jeszcze jedno. Chciałabym prosić o chociaż jeden maleńki komentarz, to dużo dla mnie znaczy. Codziennie odwiedzam bloga z nadzieją, że może jednak pojawił się jakiś komentarz. :)
A więc do następnego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz