ROZDZIAŁ 1

                                                                   ROZDZIAŁ 1

Kiedy się obudziłam jego już nie było. Zostawił tylko kartkę, że wróci późno. Żadnych przeprosin, żadnego tłumaczenia się. Nie mogę tak dłużej żyć, nie w strachu przed własnym chłopakiem. Muszę coś z tym zrobić. Poszłam na górę do naszego pokoju, ubrałam się i wyciągnęłam z szafy największą walizkę. Zaczęłam pakować wszystkie swoje ubrania, kosmetyki, zdjęcia. Kiedy byłam już spakowana przyszedł już tylko czas na znalezienie mieszkania. Włączyłam laptopa i zaczęłam szukać. Po niecałej godzinie znalazłam małe przytulne mieszkanie w centrum Londynu, na spotkanie z właścicielem umówiłam się na 13:00. Mam jeszcze godzinę. Podniosłam walizkę z podłogi i ściągnęłam ją na dół. Poszłam do kuchni, muszę w końcu coś zjeść. Zrobiłam sobie kanapki i usiadłam przy stole. Wzięłam do ręki długopis i kartkę i zaczęłam pisać:

Nie mogę tak dłużej żyć. Jestem ciągle zastraszana i bita. Mam nadzieję, że więcej się nie spotkamy. Życzę ci szczęścia w nowym, samotnym życiu.

                                                                                                  Anabell

Zostawiłam karteczkę na stole, zabrałam walizkę i wyszłam z domu. Jak to na Londyn przystało pogoda nie była najlepsza. Było zimno ale przynajmniej nie padało. Zadzwoniłam po taksówkę. Po niecałych 10 minutach przyjechała.

-Dzień dobry. Gdzie jedziemy?

-Na Baker Street.

Jechaliśmy jakieś 20 minut. Kiedy taksówka się zatrzymała, zapłaciłam i wysiadłam. Szybko znalazłam odpowiedni dom i weszłam do środka.

-Dzień dobry.-powiedziałam wchodząc.

-Dla kogo dobry dla tego dobry-odpowiedział mi wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna-Jestem Paul.- podał mi rękę.

-Miło mi, ja jestem Anabell.- powiedziałam i uścisnęłam jego rękę.

-Więc Anabell, co się stało ze tak młoda dziewczyna jak ty, szuka mieszkania?

-Ach… Problemy z chłopakiem –odpowiedziałam. Paul uśmiechnął się i kazał podpisać umowę kupna mieszkania.

-Powinienem cię jeszcze o czymś ostrzec. Nad  i pod twoim mieszkaniem mieszka pięć mało rozgarniętych chłopaków, więc uważaj.

Paul wyszedł a ja zaczęłam się rozpakowywać. Po kolei wyciągałam i składałam ubrania, które potem chowałam do szafy. Zdjęcia poustawiałam na pułkach a laptopa położyłam na szafce. Pewnie będę musiała iść do sklepu, bo nie mam nic w lodówce. Wzięłam torebkę, włożyłam do niej klucze od mieszkania, telefon, portfel i wyszłam z mieszkania. BUM! Coś na górze huknęło. Przestraszona podskoczyłam do góry. To pewnie ci o których mówił mi Paul, pokręciłam tylko głową i ruszyłam do sklepu. Idąc ulicą widziałam dużo szczęśliwych, zakochanych w sobie ludzi, i zastanawiałam się dlaczego mi się  nie udało. Dlaczego to zawsze ja musiałam być zraniona przez najbliższą mi osobę? Po policzku spłynęła mi łza którą szybko wytarłam. Znalazłam sklep więc weszłam do niego i zapakowałam do koszyka najpotrzebniejsze rzeczy. Podeszłam do kasy i czekałam na swoją kolej. Po kilku minutach do sklepu weszło trzech chłopaków, chyba nie umieli zachowywać się cicho .Krzyczeli do siebie, śmiali się i popychali. Typowe zachowanie chłopaków. Zapłaciłam za moje zakupy i wyszłam. Po przeciwnej stronie zobaczyłam Starbucksa, więc przeszłam przez ulicę i otworzyłam drzwi. Zamówiłam kawę karmelową i wyszłam ruszając w stronę domu. Kątem oka zauważyłam, że chłopaki, którzy byli w sklepie idą za mną. Może to o nich mówił Paul? Przyspieszyłam kroku bo nie chciałam teraz z nimi rozmawiać. Szybko weszłam do domu i zamknęłam drzwi na klucz. Kiedy rozpakowałam zakupy wzięłam swoją piżamę, która składała się z krótkich spodenek i za dużej koszulki, i weszłam do łazienki. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Siedziałam tam chyba z godzinę, ale musiałam pomyśleć. Pomyśleć o tym co teraz będzie i czy poradzę sobie sama…